Trochę historii:
Początki osadnictwa sięgają wczesnego średniowiecza. Epoka kamienia przez tysiąclecia budowała kulturę tej ziemi. Badania archeologiczne w Rzucewie wskazują na istnienie osady łowców fok. Pod koniec XIII w. w Pucku istniał gród kasztelański książąt wschodniopomorskich. Od 1309 znajdował się we władaniu Krzyżaków, był siedzibą komturii, prawa miejskie uzyskał z rąk niemieckich w 1348 r. Podczas wojny trzynastoletniej (1454-1466) mieszczanie puccy stanęli po stronie Polski.
W 1466 r. włączono Puck do tzw. Prus Królewskich, będących od 1569 r. częścią Korony (wcześniej podlegały jej na zasadach autonomicznych). Była to siedziba starostwa powiatowego, miejsce sejmików szlacheckich i sądów grodzkich. Za czasów panowania Wazów także twierdza i baza floty polskiej. Połowa XVIII w. to trudny czas dla miasta. Puck podupada i w 1772 r. został włączony do państwa Fryderyka Wielkiego. W 1818 r. miasto istniało pod nazwą Putzing – zostało siedzibą powiatu w rejencji gdańskiej, wówczas jego znaczenie troszeczkę wzrosło. W owym czasie wytwarzano tu piwo puckie, słynne na całe Pomorze.
10 lutego 1920 r. miały tu miejsce słynne Zaślubiny Polski z morzem z udziałem generała Hallera. Do roku 1926 Puck (poza Gdańskiem) był jedynym polskim portem nad morzem. W tym samym roku miasto spotkała degradacja. Zlikwidowano bowiem powiat pucki włączając miasto i okolice do powiatu morskiego z siedzibą w Wejherowie. Podczas II wojny światowej miasto znajdowało się pod okupacją niemiecką. W 1941- 44 istniał tu obóz pracy, gdzie więźniowie produkowali części do samolotów. W 1956 reaktywowano powiat pucki, który istniał do 1975 r. i ponownie od 1999 r.
Źródło danych informatora:
www.miasto.puck.pl
www.puck.wpt.pl
